Babil

Arriaga /Inarritu ortaklığının 3.sonucu Babil'e gittik dün akşam. Film tıpkı Amores Terros (Paramparça Aşklar, Köpekler) ve 21 gram gibi bir şekilde kesişen hayatlar üzerine kurulu. Bunun biraz sıkıcı olmaya başladığını itiraf etmeliyim. Özellikle onlar açısından. Ama seyirci olarak her zaman bunun gibi filmlerle karşılaşmadığımız için çok da sorun yok aslında. Tesadüf / kaos teorisi meselesine İlke güzelce kafa yordu aslında. Japon o silahi hiç vermeseydi bunlar olur muydu? Orası belli değil ama anlatım tarzı, gerçeklik hissi hat safhada bir yönetmenlik ve çok çok iyi oyunculuklar var filmde. Hikaye çok yeni olmasa da biçim insanı çok etkiliyor. Bir de kötü birşey olma ihtimali insanı çok üzüyor, sıkıyor. Özellikle çocuklar işin içine girince biz daha bir etkilendik ...