Pasif ve edilgen duruşumuz daha ne kadar sürecek?

Burada birkaç kez değindim aslında ama son günlerde üstüme kabus gibi çöken, beni sürekli rahatsız eden birşey var. Çağının kendi grubuna yazdığı bir yazıdan sonra da iyice ayyuka çıktı. Sanki içimde bir motor çalışıyor ve ben onu durduramıyorum: Hiçbir şey yapmıyorum, yapmıyoruz. Sadece kendimizi, belki ailemizi düşünerek kendi çevremizde dön baba dönelim. Bunun çeşitli gerekçeleri var elbette. 3 darbeden sonra KORKAN, hapislerde SÜRÜNEN, kitapları YAKILAN ebeveynlerimiz bizi de KORKAK ettiler. Biz de müsaitmişiz, olduk. Aman kızım onlara bulaşma, ama oğlum sen kendi işine, derslerine bak. Hep kendini kurtar, iyi okullarda oku, iyi iş bul, yurtdışına git, büyük ve çook paralı işlerde çalış. Bize bu fikir hem devlet, okul, öğretmen, televizyon, medya v.b. hem de bizzat kendi ailelerimiz tarafından KAKALANDI. Aptal aptal bu oyuna gelmeye hazır, zaten serserice yaşamaktan keyifli, kendini "kurtaracak" kadar aklı yerinde bizler de tıpış tıpış edilgen, pasif, zavallı bireyler olduk. Babam öldüğünde herkes dedi ki "iyi adamdı", "iyi avukattı". Tamam da bu ülkeye, bu insanlara, kendine mikro ya da makro düzeyde ne katkısı oldu? Denebilir ki seni yetiştirmiş daha ne? Aynı şey benim için de geçerli o zaman: benim iki tane kızım var, onları yetiştireyim, sonra tembel teneke yan gelip yatayım. Beni yetiştirdi annem babam ama ben birşey yapmazsam neye yarar? Onu da yetiştirmişler, o birşey yapmadıysa neye yarar? Bu dünya güzeli ve iyisi babam için geçerliyse ülkenin büyük çoğunluğu için de geçerlidir. Benim için geçerliyse bizim jenerasyonun da büyük çoğunluğu için geçerlidir. Bugün ölsem arkamdan ne derler? Aynı babam için söylediklerini. Rahat mıyım o zaman? Rahat mısınız o zaman? Bugün benim konuşup düşündüklerimi yarın benim kızlarım da benim için konuşsunlar, düşünsünler istemiyorum. Bize bok gibi bir dünya bıraktınız ve bunun için hiçbir çaba göstermediniz lafını kaldıramam, kaldıramayacağım. En azından denemek istiyorum, birşeyler yapmak istiyorum ama ne?
Kapitalist sistemin en büyük buluşu AŞ'deki mantığı emek ve düşün birikimi için kullanmak istiyorum. Greepeace tarzı bir örgütten bahsediyorum. Amaçları farklı, kolları, komiteleri değişik düzey ve şekillerde işleyebilir. İzmir körfezinin yeniden kokmaya başlamasına sesiz kalıyoruz. Milyonlarca ev kadınınız TEMBEL TEMBEL PİNEKLEMESİNE, ekonomik ya da kültürel hiçbir şey üretmemesine sessiz kalıyoruz. Öyle "çocukların eğitimine destek" gibi ulvi amaçlarım yok. Bu işi zaten gayet iyi yapanlar ve destekçileri var. "Maddi imkansızlıkları giderici" projelerde de gözüm yok. Bir köye kitap hediye etmek önemli bir iştir. Ama onu okumak, anlamayı, tartışmayı, yaşamda kullanmayı öğretmek bambaşka ve çok daha zor bir iştir. Yapabilir miyim, yapabilir miyiz, bilmiyorum, ama biryerden başlamak lazım.